Mijn onvrijwillige strijd begon al op jonge leeftijd.

Mijn berichteninhoud

Delfzijl, september 1985.

Op de foto rechts staat mijn moeder. Zij mocht slechts 47 jaar jong worden en overleed 10 maart 1986. Ik was 15 jaar.

Ik zat in Delfzijl op de zeevaartschool en leefde daar een vrolijk leven zoals een kind van die leeftijd hoort te hebben. Als puber ben je met van alles bezig, maar vooral helemaal met jezelf. Je weet wat er om je heen gebeurt, maar je leeft compleet in je eigen bubble.

Mijn moeder was ziek, dat wist ik, ik wist ook dat ze kanker had. Ze had een tumor in haar maag en deze had zich uitgezaaid naar haar lever.

Mijn broer Erwin zat ook in Delfzijl op school, was wat ouder dan dat ik ben en ik kwam hem tegen in de hal van de school tegen. Ik zag dat hij bij "de administratie" vandaan kwam waar ook de directeur zat. Ik hoor hem nog zeggen "Ik ben net gebeld en ma wordt niet meer beter.".

Nu weet ik niet of het mijn "puber bubble" was, de schrik, of wat ook, maar dat was in ene de stap van jonge puber, naar heel snel volwassen worden. Ik wist en weet niet waarom, maar mijn enige reactie was "O oké." en ging, ogenschijnlijk, verder met de orde van de dag.

Was het zo dat ik mij niet wilde laten raken? Was het zo dat het niet doordrong? Was ik te jong om het te beseffen? Want een half jaar later overleed mijn moeder aan deze verschrikkelijk nare ziekte. Mijn moeder was een "struise vrouw" en de laatste keer dat ik haar zag, was zij qua lichaam een schim van wat zij was.

Haar overlijden heeft veel gedaan, zij was er niet bij bepaalde mijlpalen zoals geboorte van mijn zoons, het behalen van mijn rijbewijs, het leren kennen van mijn levenspartner en mijn carrière bij de politie. Mij moeder had vroeger een politiescanner en deze stond letterlijk 24/7 aan. En ook ik vond dat machtig en zei altijd : "Ik ga later bij de politie en word hondentrainer!!" (In mijn jonge jaren was ook Lassie op TV en dat vond ik machtig om te zien en ik was benieuwd hoe de hond dit allemaal geleerd had, want dat wilde ik ook!!!).

Ik denk dat zij niet zo blij was geweest met het feit dat ik helemaal niks deed met mijn opleiding in Delfzijl, maar wel dat zij trots zou zijn dat ik het schopte tot politieman in Amsterdam en in Driebergen en later in de landelijke meldkamer van de NS en mijn huidige werk, als zelfstandige werken in de dierenbranche o.a. als............jep, hondentrainer en gedragsdeskundige.....ik denk dat ze dat stiekem wel leuk zou hebben gevonden.

Mijn moeder overleed en dat was tekenend voor mijn leven.

Helaas bleef het daar niet bij. In 2020 hoorde ik binnen veertien dagen dat twee van mijn broers, Erwin en Jan, kanker hadden. Ook mijn neef Iwan, en een vriendin van ons Anita. Niet alleen zij, maar ook hun gezinnen kregen te maken met deze rotziekte. Ze zijn allemaal veel te jong overleden. En opnieuw werd ik geconfronteerd met iets waar ik, onbewust, al jaren bang voor was: kanker.

En het vervelende is dat het 15‑jarige jongetje dat ik toen was, staat niet op zichzelf.

Er zijn zoveel Roy’s. Zoveel kinderen die hun moeder of vader aan deze ziekte verliezen. Zoveel ouders die hun kind zien strijden of moeten missen. Deze ziekte kent namelijk geen grenzen. Deze ziekte "doet niet" aan leeftijd, afkomst, geslacht, wie je bent of wilt zijn, het maakt allemaal niets uit. Iedereen kan het krijgen en sterker, 1 op de 2 mensen krijgt het ook volgens het KWF.

En daarom strijd ik.

Ik gun geen enkel kind wat ik heb meegemaakt, ik gun geen enkele ouder hetgeen mijn tante mee moest maken en ik gun geen enkele broer of zus wat mijn broer en zusters en ik mee moesten maken. Ik gun niemand het verdriet dat zovelen hebben moeten dragen of dragen.

Daarom doe ik mee aan sportieve acties om zoveel mogelijk geld in te zamelen in de strijd tegen deze ziekte. Swim to Fight Cancer, Alpe d’HuZes en afgelopen maand heb ik 100Km gewandeld om geld in te zamelen voor onderzoek naar Lymfeklier kanker.

Ik doe hieraan mee omdat inzamelen te makkelijk is, ik wil er wat voor moeten doen. Ik doe dit omdat ik geloof dat we samen sterker zijn. Omdat ik wil laten zien dat ik symbolisch sterker ben dan deze ziekte. Omdat ik wil bijdragen aan een toekomst waarin minder mensen dit gevecht hoeven te voeren.

Ik vraag jullie om mij te steunen als persoon, als instelling, als bedrijf. Laten we samen handelen, samen strijden overwin samen met mij die pokkeberg. Laten we dit doen voor iedereen die vecht, heeft gevochten of iemand heeft moeten missen.

Ik hoor soms wel eens "Je moet niet alles vertellen!!" en gelukkig heb ik daar altijd maling aan gehad. Ik heb altijd voor mijzelf bepaald wat ik wel of niet vertelde. Wanneer ik mijn verhaal niet zou vertellen, zou ik jullie niet kunnen aangeven wat deze ziekte op persoonlijk vlak, zelfs na 40 jaar, met mensen doet.

Contact

Voor vragen of sponsoring, neem contact op.

Email

Telefoon

roy.luttge@gmail.com

+31 6 30649154

© 2025. All rights reserved.